virtueel betoog |
Uitwerking van een opdracht i.h.k.v. de module digi-taal: maak een webpagina met daarin een uittreksel van de tekst "Een digitale cultuur, Geno Spoormans". |
Ik ben eigenlijk alleen maar opgewonden geworden van het lezen van de tekst "Een digitale cultuur", in negatieve zin wel te verstaan. Nadat ik me er doorheen heb geworsteld kan ik constateren dat ik er niets nieuws van heb geleerd. En dat zou juist wel de bedoeling moeten zijn, toch?
Ik hou van teksten die me iets bijbrengen, die me iets leren. Of dat gebeurt met eenvoudig taalgebruik of dat het gepaard gaat met een introductie van een groot aantal nieuwe termen en grammaticaal ingewikkelde zinnen is me om het even. Maar van deze tekst krijg ik het idee dat er met veel poeha iets heel simpels onnodig ingewikkeld wordt gemaakt. Het is me dus totaal niet duidelijk geworden wat de auteur me heeft proberen te vertellen of leren.
Het is niet zo dat ik het helemaal niet met de inhoud van de boodschap eens ben, maar bij het lezen van de zinnen "De afbeelding is zo transparant als mythen: beelden dragen de belofte in zich nooit te liegen. Ze zijn waarachtig, waar en werkelijk. In de woorden van Roland Barthes: schijnbaar vormloos. Nulgraad." heb ik er al helemaal genoeg van. Wat wil de auteur hier nu eigenlijk mee: interessant doen, opzettelijk simpele dingen vervagen, een mislukt wetenschappelijk experiment verhullen? Ik heb geen idee en eerlijk gezegd ook nog maar weinig zin me er verder in te verdiepen. Desondanks heb ik doorgelezen in de hoop toch nog iets te ontdekken.
De vraag, die de auteur stelt op pagina 2,: Wat maakt dat digitalisering als een cultureel fenomeen beschreven moet worden en elektrificering niet? wordt beantwoord met veel omhaal via geschiedenislessen, een verwijzing naar c.q. vergelijking met mythen, genres en codes en een opsomming van de kenmerken van orale -, schrift - en beeldcultuur. Uiteindelijk geeft hij ons het verrassend heldere en eenvoudige antwoord: "Virtualiteit geeft ons een grotere vrijheid om onverantwoordelijk te zijn". Er hikt vervolgens helaas een "nieuwe tegenstelling" achteraan, die zegt dat we met nieuwe media een instrument in handen hebben gekregen waarmee we onszelf afbreken én opbouwen, waarmee de conclusie gelukkig weer in de schemering verdwijnt.
U zult denken: Ze heeft het doel van de tekst niet door. Dat klopt. Daar begrijp ik helemaal niets van. Maar dat is niet erg, ik vind dat ik er een flinke draai in de goede richting aan heb kunnen geven. Dit boze verhaal is een mooi voorbeeld, te gebruiken bij de webquest, waarin mijn virtuele leerlingen een waar betoog moeten schrijven, hopelijk gaan ze daar verantwoordelijk mee om!
Enschede, 12 mei 2006
Regina Kroeders
Indien gewenst kunt u uw reacties kwijt op: digitaalverhaal.web-log.nl
Een digitale cultuur, door Geno Spoormans
N.B.: In de modulebeschrijving staat bij de titel van de tekst: Hans van Driel,
maar bij de tekst zelf staat de naam van Geno Spoormans. Een heel kort onderzoekje
via google leert me dat beide heren universitair docent zijn.
Afbeelding
De afbeelding heb ik van internet gehaald en bewerkt voor eigen gebruik (bron:
http://www.burkinabedumonde.org/boutique/idee.jpg)
